| |
 |
Einde hoofdstuk 1
Persoonlijk | persoonlijk
|
18 Februari 2007 | 19:37:54
|
Geschreven door Luc
Einde hoofdstuk 1
Agnes Kudzai Matarise is terug in Zimbabwe. Inderdaad, beste mensen, wij hebben het eerste hoofdstuk afgesloten en Agnes veel succes toegewenst in haar verder leven. Of er nog volgende hoofdstukken komen hangt niet van ons af. Kleine ongemakken moeten rechtgezet worden om nog een vervolg te kunnen garanderen, het gaat om menselijke kantjes die we allemaal bezitten.
We zijn bijlange niet met ruzie uit elkaar gegaan want wat haalt het uit om elkaar verwijten naar het hoofd te slingeren als er zoveel mooie herinneringen in de plaats kunnen zijn? We hebben zoveel rijkdom en liefde van iedereen ervaren dat het moeilijk te omschrijven is. Toch wil ik een poging wagen…
Toen ik in december aankondigde dat er gedurende drie maanden een Afrikaanse vrouw bij ons zou komen logeren, vroeg iemand mij: “En wat brengt dat op?” Tot mijn spijt kon ik er toen niet op antwoorden. Nu wel, dit is mijn antwoord.
Beste vrienden,
Wat mijn hart vervuld is dat ik in die zes weken NIET 1 racistische opmerking heb gehoord. Noch mijn kinderen, noch de mensen rondom mij hebben ergens een negatief woord opgevangen omtrent de aanwezigheid van onze zwarte gezellin. Fantastisch toch, dat is pas goed nieuws! Deze ontdekking heeft beslist veel mentale rijkdom opgebracht.
Wat nog? Mijn Engels is er op vooruit gegaan. Vanuit mijn technische opleiding heb ik altijd met het minderwaardige idee rondgelopen dat mijn Engels miserabel was. Ondertussen heeft mijn Engels zelfvertrouwen een duw in de rug gekregen. Drop mij nu maar ergens in de wereld, ik zal wel thuis geraken. Fouten maken doen we toch en daar leren we in het beste geval veel van. Het is verwonderlijk hoe iedereen het Engels toch verstaat maar het haast niet durft te spreken. Het was elke keer een belevenis om te zien dat onze vijftigplussers bijna elk Engels gesprek konden volgen maar zich niet waagden aan een Engels tussenkomst. Aan de andere kant was ik verrast dat jonge gasten zoals Yochen zich vlot konden uitdrukken in het Engels. Telkens vroeg ik mij af: ”waar heeft die dat geleerd?” Dat waren de momenten waar de vader zijn zoon met trots kon bewonderen. Yordi drukte zich dan weer uit met knutsel- en kunstwerken, hij leerde Agnes Nederlands spreken en Agnes leerde Yordi breien. Als dankbaarheid toonde hij haar telkens hoe goed het ging in plaats van een verbale communicatie. De kinderen van de basisschool te Hallaar verrasten mij omdat zij de meeste antwoorden van Agnes begrepen. “Wij hebben Engels geleerd door de computerspelletjes,” zeiden ze mij.
Culturele verschillen zijn er uiteraard ook opgedoken. Eén van de bijzonderste verschillen is het feit dat mannen in Zimbabwe verboden zijn in de keuken. Sorry Mr. Jackson Matarise, maar in België houden (sommige) mannen er van om regelmatig in de keuken te helpen waar het kan, al is het maar om af te wassen.
De aanwezigheid van Agnes heeft er voor gezorgd dat ik in zes weken tijd meer gekookt heb dan in de afgelopen 10 jaar. Er kwamen zelfs gerechten op tafel die echt lekker waren…
Wanneer de dames in Zimbabwe het klaargemaakte eten naar de mannen brengen doen zij dat al knielend. Oh my god, een ganse avond hebben we daar over getetterd. Ik vond het op dat ogenblik onaanvaardbaar dat vrouwen zich zo onderdanig moesten opstellen. En toch heb ik op het einde van de discussie mijn mening moeten herzien want deze opdiengewoonte geeft de vrouwen de mogelijkheid om hun respect naar de mannen toe, meestal naar de vaders en de nonkels toe, te tonen. Heerlijke conversatie was dat.
De Zimbabwaanse mannen hebben alle beslissings- en erf rechten in handen. In het gezin van Agens waren de eerste vijf kinderen allemaal meisjes. Pas het zesde kind was een jongen. Deze jongeman blijkt nu alle erf rechten te bezitten en krijgt alle bezittingen bij het overlijden van de ouders. Hij kan beslissen wie van de kinderen wat krijgt. Ook al zijn de vrouwen het niet eens met de beslissingen van de man, toch zullen ze volgens zijn wensen uitgevoerd worden. Raar hè.
Het eten op zich gebeurt in Zimbabwe altijd op de grond en met de handen, niet zoals bij ons aan een tafel met mes en vork. Agnes heeft zich vanaf dag 1 aangepast, het was pas dagen later dat wij ontdekten dat zij niet gewend was dit te doen. Proficiat Agnes!
Voor de rest wil ik alle mijn familieleden bedanken voor hun gastvrijheid die zij al die tijd spontaan aan de dag gelegd hebben. Agnes keek er elke keer naar uit om op donderdag naar de spaghettifeesten bij Christel thuis te trekken en om op zondag “pistols en guns” (pistolets en sandwiches) te gaan eten. Met een buik op ontploffen vertrokken we iedere keer bij mijn moeder. Merci beste familieleden voor de spontane gastvrijheid.
Merci ook aan al onze vrienden die de tijd genomen hebben om ons te bezoeken tijdens de aanwezigheid van Agnes. Elke keer was het tof en gezellig om al die kameraden in ons salonneke een andere taal te horen spreken. Al die vrienden mogen er op rekenen dat wij in de loop van de volgende maanden op onze beurt wel eens langs zullen komen. Niet alleen vanwege het bezoek dat zij gebracht hebben maar ook omdat we de laatste weken beseften dat wij te weinig buiten kwamen. Op naar een normaler leven.
Mijn laatste dank gaat uit naar mijn beste vriendin en levensgezellin Christel. Is het geen prestatie als je samen een ervaring wil beleven om intercontinentale cultuur gastvrij en ongedwongen te integreren in je dagelijkse leven? Is het geen prestatie om te zorgen dat je elke dag voldoende eten en drank in huis haalt om eender wie te ontvangen? En is het geen prestatie om in al het gewoel van de laatste jaren steeds weer recht te staan en te zeggen: “Och, da betert wel ?” Bedankt da ge der zijt, maateke… We zijn goe bezig!
Luc
|
|
|
|
|
Nieuwsbrief 6
Persoonlijk | persoonlijk
|
10 Februari 2007 | 01:39:09
|
Nieuwsbrief 6
Door tal van omstandigheden is deze nieuwsbrief een paar dagen later dan gewoonlijk… Het is een zware maar alweer een spannende week geweest. Mijn enige zorg is nu alles netjes neer te schrijven zoals het was.
Misschien zal ik een paar dingetjes achterwege laten maar ik zal mijn best doen om de waarheid te spreken en niets anders dan de waarheid, moge God mij helpen. Ik maak me toch wel zorgen over de grootte van dit document… Daarom ga ik het in twee splitsen, het voorbije weekend dat we doorbrachten in Durbuy is een logje apart waard om te lezen !
Bezoek aan de basisschool
 De week begon ernstig met een bezoek aan de basisschool waar ik in mijn vorige nieuwsbrief over sprak. Ik werd als een bekende Vlaming onthaalt zodra ik de schoolpoort doorging. Ik werd begroet met het liedje “Allez Allez Zimbabwe” door een jongen die duidelijk elke donderdagavond op VTM de Zimbabwaans getinte show volgt. De jongeren waarmee ik een afspraak had, waren gespannen op mij in hun klas aan ’t wachten en ik heb hen niet verveeld. De kinderen wilden alles weten over mijn land en over mijzelf. De vragen die ze stelden waren: wat soort muziek beluister jij?, wat is jouw favoriete film? Ik begreep hun nieuwsgierigheid want ze wilden meevoelen met de mensen aan de andere kant van de wereld, ook al hadden zij er nog maar weinig of niets over gehoord. Nog raarder was het voor hen om een levende zwarte madam in dit deel van België te zien.Na het zien van de film, veel vragen en gespannen gezichtjes…
We babbelden over het typische leven van een Zimbabwaanse schoolkind. Ik vertelde hen hoeveel moeilijker het leven voor de kinderen op het platteland was dan voor diegenen in de stad. De kinderen van den buiten moeten, bijvoorbeeld, lange afstanden te voet doen om naar school te gaan. Soms moeten ze één leerboek delen met meer dan tien kinderen.  Normaal gezien hebben ze geen brooddoos en een frisdrankje bij. Ze moeten ook in de school hun lessen leren omdat ze meestal thuis geen elektriciteit hebben enzovoort. De kinderen waren onmiddellijk geraakt en konden maar moeilijk verstaan hoe iemand te voet naar de school moet gaan in plaats van met de bus en ze begrepen niet hoe het mogelijk is dat iemand een hele dag op school moet blijven zonder iets bij te hebben om te eten, allemaal zaken die voor hen normaal zijn. Ik denk dat de kinderen zich op dat moment realiseerden wat een geluk zij hebben en misschien zullen zij vanaf nu al die evidente zaken nog meer gaan appreciëren. We werden vergezeld door nog een andere klas om samen de video te bekijken van het theaterfestival te Zimbabwe, gemaakt in 2003 door Luc. Na het bekijken van de video hadden de kinderen nog meer vragen. Jammer genoeg kon ik er nog maar een paar beantwoorden omdat onze tijd er op zat. Ook ikzelf was onder de indruk van de intelligente vragen, hun enthousiasme en hun voorbeeldig gedrag.
  Maar al gauw was het tijd om te vertrekken
Vlaamse Radio & Televisie (VRT).
 Een andere indrukwekkend hoogtepunt deze week was het bezoek aan de Vlaamse Radio & Televisie (VRT). Wie had gedacht dat ik zulk een belangrijke ervaring in mijn leven kon opdoen? Een bezoek aan één van de grootste radio en televisie stations van Europa. Duizendmaal dank aan Louis, één van Lucs beste vrienden, die ik ondertussen ook als één van mijn vrienden beschouw. We werden begroet, nog voor we de gebouwen binnengingen, door de grote VRT uitzendtoren. Je kan de toren, gebouwd in 1952, al van ver zien staan als je Brussel binnenrijdt, hij staat pronkend aan de ingang van de VRT en valt onmiddellijk op.
  De enorme VRT-gebouwen
Al van bij het begin was de rondleiding leerrijk, informatief en plezant. Dat kan je werkelijk EDUTAINMENT noemen.
De start van de rondleiding.
 Het eerste wat we zagen was de radioafdeling. Alle soorten studio’s bestemd voor verschillende radiostations bezochten we. De kleine studiootjes waren volgepropt met hoogtechnologisch materiaal, en toch was ik elke keer verrast als Louis ons zei dat het verouderd materiaal was. Voor mij was het allemaal ontzagwekkend. Ik veronderstel dat het Shona spreekwoord “Chitsaru cheumwe, chitsva cheumwe” hier van toepassing is (letterlijk vertaald: iemands oud gereedschap is nieuw gereedschap voor iemand anders). Alles bij elkaar zijn er zes radiostations gevestigd maar uiteraard konden we ze niet allemaal bezoeken. Toch gingen we een studio binnen waar op dat moment niet uitgezonden werd. Door mijn gebrek aan technische kennis begreep ik niets van al hetgeen Louis over het materiaal probeerde uit te leggen. Maar toch leerde ik genoeg om de vernuftigheid van het materiaal te waarderen. Na het bezoeken van wat Louis noemde een verouderde studio gingen we door de vernieuwde studio’s met de moderne apparatuur.
  Studio Louis en ik in de studio
Louis zei dat deze plek beroemd is voor afspraken
 Je vraagt je misschien hoe we zomaar in de studio binnen konden gaan. Wel, op dat moment waren de studio’s niet voor uitzending in gebruik. Louis legde mij uit dat sommige zenders ook regionale uitzendingen over het hele land hebben en dat ze dat ogenblik waarschijnlijk van daaruit aan het uitzenden waren. Ofwel waren de zenders misschien eerder opgenomen programma’s aan het uitzenden.
Al wandelend door de gangen merkte ik dat er veel volk rondliep. Louis vertelde me dat er meer dan 3000 mensen bij de VRT mensen werken, sommigen in hun kantoor, anderen in een vergadering, enzovoort.
Na de radiostudio’s bezochten we de televisieafdeling, Louis was daar enthousiast omdat hij veel meer van televisie afweet dan van radio. Het eerste wat we tegenkwamen waren de montageruimtes. Alweer was ik technisch verloren. We bezochten twee verschillende types van montagekamers: eentje met verouderd materiaal en eentje met nieuwe apparatuur. Deze man was aan’t monteren met oud materiaal
  Ik verstond niets van het technische vaktaaltje
  De moderne montageapparatuur
Op dat moment begreep ik de grootste verschillen tussen de oude en de nieuwe montagecellen, De oudere zijn zwaar en groot, de nieuwe zijn kleiner en compacter.
 Onze volgende halte waren de regieruimtes. Toen we zo’n regiekamer binnengingen zag ik dat ze een tekenfilmpje aan ’t uitzenden waren. Omdat de heren in de regiekamer druk bezig waren konden we hen niet spreken maar toch lieten ze ons even een kijkje nemen. Het was zo fascinerend dat vanuit deze kleine kamertjes alle huiskamers van het hele land bediend werden. Heeft iemand niet ooit eens gezegd: “dynamiet komt in kleine pakjes?” Er werd heel wat werk verricht in deze kleine ruimtes en wat ik van Louis geleerd heb is dat niemand op iemands plek gaat zitten. Iedereen heeft zijn eigen taak. Iemand zorgt voor de klankmixing, iemand anders kijkt naar de kwaliteit van de beelden, anderen doen iets anders enzoverder. En als de uitzending er op zit gaat iedereen tevreden naar huis.
Louis probeerde mij een boel technische termen aan te leren
 Ik had ook de kans om mezelf als een presentatrice te zien, ‘k zag er goed denk ik. Ik moet zeggen dat ik mezelf fotogeniek vind. Ja ja, ik ben mezelf aan ’t bestoefen, wie moet het anders doen als iedereen zichzelf aan ’t bestoefen is. Hoe dan ook, ik genoot mijn glorieus moment. Zo voelt het om op TV te zijn. Louis legde uit dat ik op het scherm recht voor mij kon zien hoe ik zou verschijnen op de nationale televisie.
  Ik als een televisie presentatrice
Daarna gingen we naar de plaats waar elke Belg bespeeld wordt: de nieuwsproductie! De mensen die daar werken hebben veel meer om handen dan de meeste mensen op de VRT. Zij moeten de Belgen informeren over wat er gaande is in België en in de rest van de wereld.
 Het moeilijkste deel is dan: wat is het meest interessantste om in het nieuws te tonen ???? Het doet mij denken aan mijn collegetijd, toen ik mijn Bachelor’s Diploma in Media Studies probeerde te behalen. Eén van de dingen die ik daar leerde is dat het geen nieuws is wanneer een hond een mens bijt. Maar wanneer een mens een hond bijt is dat het nieuws van de dag. Dus ontdekte ik tijdens de rondleiding dat de nieuwsmakers het hele land moeten doorkruisen om hun verhaal te brengen. We zagen de hele nieuwsproductie nog voor de bedrijvigheid startte. Fantastische apparatuur, overal camera’s, grote schermen, verschillende televisiesets, enz. Veel mensen tegelijk aan ’t werk en net zoals in de regiekamers zijn er voor iedere functie verschillende mensen. Alhoewel er bij het nieuws meer specifiekere taken zijn. Even later namen we een kijkje in de opnamestudio, daar is te zien wat de mensen elke dag op het scherm te zien krijgen.De nieuwsdesk net voor de uitzending.
In een minimum van tijd namen een tiental mensen hun plaats in. We zagen hoe iedereen zich voorbereidde op zijn taak: de presentatrice op haar stoel, de klankman, de regisseur, de beeldmixer, de dame van de ondertiteling, op een scherm een journalist ergens in België voor een live-presentatie, de beeldbanden, … Alles was klaar: 3,2,1, 13 uur, Het Journaal begon. Tien minuten lang volgden we de live-uitzending van Het Journaal. Ik was gehypnotiseerd door de synchroniciteit waarmee alles perfect verliep. Alles volgde elkaar naadloos op en iedereen wist wat zijn of haar taak was. Heel het land kon het zien.
 Louis, Luc en ik verlieten de regiekamer en gingen naar een andere afdeling van het nieuws: de redactie. Daar zaten alle journalisten bij elkaar. Daar hadden we een afspraak met Peter Verlinden, hij nam de rondleiding over van Louis en gidste mij door de hele nieuwsdepartement. Er werken veel mensen op de nieuwsdienst maar iedereen heeft zijn eigen specifieke taak. Peter vernoemde drie grote afdelingen: de mensen van de grotere documentaires (Telefacts, de Zevende Dag, e.d.), de mensen van de uitgebreidere nieuwsitems (Ter Zake, Koppen,…) en een derde groep mensen is verantwoordelijk voor het dagelijkse nieuws (Het Journaal, Karrewiet). We praatten heel veel over het dagdagelijkse nieuws en Peter legde mij van naaldje tot draadje uit hoe het in zijn werk ging. Hetgeen Peter en ik spijtig vonden is dat het Afrikaanse nieuws in de Westerse media bijna altijd in een slecht daglicht wordt gesteld. Als er nieuws vanuit Afrika komt gaat het over hongersnood, over een dictator die weigert de macht af te geven, de Aids-plaag, andere ziektes, enzovoorts. Allemaal negatief nieuws. Het resultaat is dat de meeste Europeanen Afrika een heel duister en gevaarlijk continent vinden, zelfs in deze moderne tijden van digitalisatie en globalisatie. Zelfs mijn vriend Luc geeft toe dat zijn reis naar Afrika zijn ogen heeft geopend omdat hij sindsdien ook de mooie dingen van Afrika heeft ontdekt. Ik hoop dat andere Europeanen ook meer van Afrika willen ontdekken.
  Peter gaf mij een overzicht en toonde de nieuwsitems op zijn agenda.
En zo eindigde de dag, ik vond het spijtig om afscheid te nemen. Als klap op de vuurpijl trakteerde Louis ons op de beste fritten van de VRT.
Oh mijn God, heerlijk ! Ik denk dat Luc ook van zijn maaltijd genoot
Na de lunch moesten we een wandeling van 10 minuten maken naar de achterkant van de VRT-gebouwen om Peter nog eens te ontmoeten. Hij bestudeerd daar met enkele collega’s een nieuw softwarepakket om nog efficiënter te monteren, om verschillende media te combineren en om het productieproces nog te verbeteren.
Peter toonde mij alles, er was zoveel te leren en zoveel tijd te kort…
Het was tijd om naar huis te gaan,
Wat een dag !
Na deze leerzame week hadden we met z'n allen nog een gezellig weekend gepland in het mooie dorpje Durbuy... zie volgend logje, hier onder !
Agnes |
|
|
|
Weekendje Durbuy
Persoonlijk | persoonlijk
|
10 Februari 2007 | 01:36:34
|
|
Weekendje Durbuy
 De week eindige vol vreugde en plezier toen de ganse familie op vrijdagmiddag vertrok naar Durbuy, een kleine stad in het zuiden van België op ongeveer
150 km
van Heist. We vertrokken in Heist om vier uur en arriveerde in Durbuy rond zes uur. Het was ijzig koud in het huisje en het eerste was Luc deed was de centrale verwarming vollen bak zetten. Spoedig was het er warm en huiselijk. Ingrid, de moeder van Luc, maakte vliegensvlug een warme maaltijd voor ons klaar. Ik was onder de indruk want zelfs na 2 uur rijden had zo nog de energie om in een minimum van tijd een fantastisch avondmaal klaar te maken. Eerlijk gezegd kijk ik altijd uit naar haar gerechten want haar maaltijden zijn de beste die ik tot nu in België gegeten heb.
 We hebben niet veel gedaan die avond, iedereen speelde spelletjes of was aan ‘t praten terwijl ik de hele tijd romans gelezen heb. Het was heerlijk ontspannend. Zaterdag was de grote dag. Na alweer een hartige maaltijd van Ingrid zijn we afgezakt naar de kleinste stad van de wereld. Daar klommen we ongeveer 200 à 300 trappen omhoog (het is een eufemisme!). Iedereen behalve ik slaagde er zo makkelijk in. Ergens halverwege de beklimming werd ik al puffend kwaad en dacht ik dat mijn borstkas ging ontploffen. Mijn benen wilden helemaal niet meer mee en ik kon geen stap meer zetten. Maar omdat iedereen boven op mij aan ’t wachten was moest ik verder. Zingend en aanmoedigend riep iedereen: “komaan Agnes, komaan!” Dus ik sleepte mij door deze schijnbaar onmogelijke hindernis. Toen ik boven aankwam hoorde alleen maar Hoera’s! en Halleluja’s!   Vol goeie moed begonnen Tot hier ging alles nog goed
  Bijna boven… maar ik zal een reanimatie nodig hebben
Iedereen maar wachten op mij Een van de huizen op den berg
Toen ik eindelijk de anderen bereikten lieten ze me een paar minuten rusten om daarna verder te stappen. We wilden zien wat er boven op de berg te zien was. Wat denk je? Een mooie dorpje bevond zich boven op de berg. We genoten allemaal van de wandeling door het dorpje en van de frisse lucht.
Zij genoten van de wandeling en wij ook !
Net voor we de afdaling begonnen konden we een imponerend overzicht zien van de kleinste stad ter wereld.
Dit is de kleinste stad ter wereld.
Ik vond de afdeling veel gemakkelijker en toffer om af te doen. Jammer genoeg werd Peter onderweg gehinderd door een vallende boom die hij moest tegenhouden om ons leven en het zijne te redden.
  Naar beneden was makkelijker Ook Sieglinde genoot er van.
  Woeps! In het midden van onze weg, onze held redde ons allemaal.
Heelhuids aan de voet van de berg aangekomen konden we de stad van benedenuit bekijken. Het zag er net zo goed uit als van bovenaf. Alweer amuseerden Peter en Yochen ons met hun Charlie Chaplin danspas. De andere jongens hadden plezier aan een fontein. We waren allemaal onder de indruk van de artistieke reuzentekening, gemaakt van gebroken glas, op de grond van het stadsplein.
 
Charlie Chaplin gereïncarneerd. Zelfs Bartje speelde spelletjes.
Het stadspleintje met de tekening
 Tijdens een korte tocht door de oude stad werden we aangenaam verrast door een Zimbabwaanse kunstwinkel. We passeerden toevallig de winkel toen een beeldhouwwerk mij in ’t oog sprong. Ik vroeg mij al af van waar ik de stijl van het werkstuk herkende, dit moest Zimbabwaanse kunstwerk zijn. Bij nader inzien leken alle werkstukken achter de vitrine sterk op elkaar, er lag zelfs een stapel folders over deze Zimbabwaanse beeldkunstwerken.  Ik zei tegen Christel dat dit een Zimbabwe shop was en meteen was ik in een nostalgische bui. Het was heel raar om mij hier in België fier te voelen in de plaats van deze Zimbabwaanse kunstenaar. Als ik thuis ben zie ik deze mensen hun werk verkopen maar, eerlijk gezegd, heb ik nog nooit naar hun werk gekeken. Zelfs in mijn eigen dorp Kwekwe is er zulk een atelier maar ik ben er nog nooit geweest. Op dat ogenblik leerde ik een belangrijke les en ik beloofde mezelf dat, wanneer ik terug thuis ben, ik zo’n kunstwerk zal kopen.
Het Zimbabwaanse kunstwerk De Zimbabwaanse tijdschriften
Een korte fotoreportage doorheen de stad
souvenirwinkeltje Yordi kan vliegen
Winkelstraatje Yordi zijn hand wordt afgekapt
  Ai ai ai, Yochen ...... ook hij had zijn hand niet langer nodig…
Stadspleintje Love in the air…..
Toen we ‘s zaterdags thuiskwamen aten we weer een lekker avondmaal.
‘s Zondags stonden de jongens vroeg op voor een ochtendwandeling. Ik was content dat ik in mijn bed kon blijven liggen om te lezen. Nadien riepen ze mij voor het ontbijt met een rijkelijk gevulde tafel.
  Bartje maakt en eet een gigantische dubbeldeck-boterham
Omdat ik mijn ochtendwandeling niet gemaakt had, werd ik uitgenodigd om met de jongens in de namiddag een korte actiewandeling te maken. Jongens, wat waren die mannen actief! Ze wandelden al voetballend over straat, Bartje klom in de bomen en kroop onder de struiken door om de bal op te raken.
  Ik probeerde mee te voetballen.....en probeerde opnieuw...
  Ik gaf al gauw op Bart ging de bal vangen in de beek
Bartje gooit de bal naar Yochen maar hij belandt terug in de beek
Toen de bal achter de prikkeldraad belandde moest Bartje klimmen
Tot slot is de bal gered door Bartje
Toen we na het wandelingske terug thuis kwamen stond er een heerlijke maaltijd voor ons klaar spaghetti met lekkere spaghettisaus….
 
Ingrid, bezig met het geen zij het beste kan “de spaghettisaus”
De dag eindigde in schoonheid toen we nog een oude heilige plaats bezochten. Het was een begraafplaats waar de Galliërs hun priesters te rusten legden. Het was wel spijtig dat niemand mij meer over deze plaats kon vertellen. Het was niet hun schuld want wellicht weet niemand iets over deze oude plek.
 
Het eerste hunnebed dat we zagen Yordi in de stenen
 
De tweede groep stenen tijd voor een foto ...smile..
 
De jongens beleefden er veel plezier aan
 
Wij allemaal beleefden er plezier aan tot de zon ging slapen.
En het was tijd om naar huis te gaan.... Durbuy tot wederziens !!
En zo eindigde de week…
Agnes
|
|
|
|
|
|
